Wat je als eerste ziet zijn de kleuren. Het felle blauw van de winkelpuien aan de linkerkant. De oranje slingers die van gevel naar gevel hangen. De vrouwen rechts in het beeld, in turquoise, geel en dieprood, die door de straat lopen alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. En dat is het ook voor hen. Voor mij, met mijn camera, was het iets bijzonders.
In het midden staat een auto-riksja. Groen onder, geel boven, precies in de as van de straat. Hij vormt het hart van de foto zonder dat ik dat zo gepland had. Soms valt het gewoon op zijn plek terwijl je kijkt.
Maar er is nog iets dat me boeide. Kijk omhoog. Boven de straat hangt een wirwar van draden. Elektriciteit, telefoon, internet, alles door elkaar. Geen mens die nog weet welke draad waar naartoe gaat. Het ziet eruit als chaos. En toch werkt het. De winkels draaien, de lampen branden, de mensen bellen en appen.
Daar zit voor mij de schoonheid van deze foto. Het is geen plek waar alles strak en netjes is geregeld. Het is rommelig, levendig, een beetje overweldigend. En juist daardoor voelt het echt. Bij ons in Nederland verstoppen we de kabels onder de grond en houden we de straten leeg en geordend. Mooi op zijn eigen manier, maar ook een beetje steriel. Hier hangt het hele zenuwstelsel van de buurt gewoon open en bloot boven je hoofd.
Ik hou van dat soort beelden. Niet het perfecte plaatje, maar de straat zoals hij is. Met de scheuren in het asfalt, de gesloten rolluiken, de scooter half op de stoep. Als fotograaf zoek ik die momenten waarin een plek zichzelf laat zien zonder zich op te poetsen.
Deze steeg vertelt een verhaal in één opname. Over mensen die hun leven leiden tussen kleur en kabels. Over een plek die niet probeert mooi te zijn, en juist daarom blijft hangen.
Soms is de mooiste foto er gewoon eentje waar je even stil van wordt.